แอน - เสกLoso

โลกกลมๆ ใบนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ
ของฟรีไม่เคยมี ของดีไม่เคยถูก
อยู่ให้ไว้ใจ ไปให้คิดถึง
คนเราต้องเดินหน้า เวลายังเดินหน้าเลย
ไม่ต้องสนใจว่าแมวจะสีขาวหรือดำ
ขอให้จับหนูได้ก็พอ
ยิ่งมีใจศรัทธา ยิ่งต้องมีสายตาที่เยือกเย็น
ในโลกกลม ๆ ใบนี้ ไม่มีคำว่า }แน่นอน~
คนเราเมื่อ ตัวตายก็ต้องลงดิน
ท้อแท้ได้ แต่อย่าท้อถอย อิจฉาได้ แต่อย่าริษยา พักได้ แต่อย่าหยุด
เหตุผลของคน ๆ หนึ่ง อาจไม่ใช่ของคน อีกคนหนึ่ง ต่างกันแค่บวกหรือลบ
ถ้าไม่ลองก้าว จะไม่มีวันรู้ได้เลยว่า ข้างหน้าเป็นอย่างไร
หนทางอันยาวไกลนับหมื่นลี้ ต้องเริ่มต้นด้วยก้าวแรกก่อนเสมอ
ปัญหาทุกอย่าง อยู่ที่ตัวเราทั้งสิ้น
จะเห็นค่าของความอบอุ่น เมื่อผ่านความเหน็บหนาวมาแล้ว
อันตรายที่สุดคือ การคาดหวัง
เริ่มต้นดีแล้ว ลงท้ายก็ต้องดีด้วย
อย่ายอมแพ้ ถ้ายังไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่
จงใช้สติ อย่าใช้อารมณ์
เบื้องหลังความเข้มแข็ง สมควรมีความอ่อนโยน
ไม่มีคำว่า บังเอิญ ในเรื่องของความรัก มีแต่คำว่า ตั้งใจ
ยินดีกับสิ่งที่ได้มา และยอมรับกับสิ่งที่เสียไป

หลังพายุผ่านไป ฟ้าย่อมสดใสเสมอ
หลังผ่านปัญหา จะรู้ว่าปัญหานั้นเล็กนิดเดียว
ไม่เป็นขุนนางนะ ได้ แต่ไม่เป็นคนดีไม่ได้
คนดีเริ่มยังไง คิดดีก่อน่านแหละแอนว่าคิดบวกเน้อ
มีแต่วันนี้ที่มีค่า ไม่มีวันหน้า วันหลัง
เมื่อวานก็สายเกินแล้วพรุ่งนี้ ก็สายเกินไป
อย่าหวังว่าจะได้รับความรัก จากคนที่คุณรัก
เพราะคนที่คุณรัก ไม่ได้รักคุณ หมดทุกคน

เพื่อนทั่วไป ไม่เห็นคุณร้องไห้
เพื่อนแท้ มีหัวไหล่ไว้คอยซับน้ำตาให้
เพื่อนทั่วไป ถือขวดไวน์ติดมือมางานปาร์ตี้ของคุณ
เพื่อนแท้ จะมาแต่หัววันเพื่อช่วยเตรียมงาน
เพื่อนทั่วไป คาดหวังให้คุณเคียงข้างเขาเสมอ
เพื่อนแท้ คาดหวังที่จะอยู่เคียงข้างคุณตลอดไป
เพื่อนทั่วไป เข้าหาผลประโยชน์ ที่ได้รับจากเรา

ข้อคิดชีวิต ข้อคิดจากคนโง่อย่างแอนแต่ใจไม่โง่แล้ว
สายลมโชยพัดผ่านมา พาให้ใบไม้พริ้วเอน
อากาศยามดึกดื่นเวลานี้มีแต่ดาวกับลมหนาว
ที่พัดผ่านมาให้ใจสะท้าน

เลยตั้งสตินะ บอกกับตนเอง
วันนี้เราไม่ได้ว่าสอนธรรมคนอื่น
เราไม่ใช่พระสงฆ์ แต่เราเขียนเพราะถ่ายทอด
สิ่งที่เราได้กระทำเป็นประสบการณ์
เป็นข้อคิดให้กับ ตนเองและคนอื่น
ที่ร่วมแลกเปลี่ยนกัน...

วันนี้มีโอกาสมานั่งดูตัวเราเองว่า
เอ... ที่ผ่านมาเรามีการสูญเสียอะไรไปบ้าง?
สูญเสียทางกาย หรือสูญเสียทางการกระทำ
เรียกว่า "ทำโง่ๆ"
สูญเสียทางใจ หรือสูญเสียทางความคิด
เรียกว่า "คิดโง่ๆ"
เพราะมันสูญเสียทั้งสองอย่าง
เลยรวมแล้วเรียกว่า
"โง่ซ้ำโง่ซาก"นั่นเอง...
เพราะอะไร? เพราะจิต
มีความฉลาดเข้าครอง
ฉลาดเลยถือตัว ไม่รับฟังคำใครๆ เรียกว่า
"ฉลาดแล้วอวดดี" หรือ
"ฉลาดแล้วหยิ่งผยอง"....
หยิ่งบนความโง่ของตนเอง...
ที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ ฉันวางหมากผิด
เจอเขา "รุกฆาต" ก็ผิดแผนผิดกระดานเสียกระดานหมด
นักวางกลยุทธ์ต่างๆ
จึงต้องอาศัยจังหวะและโอกาส
ทำอะไรด้วยความสุขุมลุ่มลึก
จะมัวรีๆรอๆ หยั่งเชิงดูก็คงไม่ทันกิน
ฉะนั้น จึงต้องเข้าใจสถานการณ์ก่อน
เรียกว่าประเมินสถานการณ์
แบบวันต่อวัน นาทีต่อนาที ...ตาต่อตา
ฟันต่อฟัน ว่างั้นเถอะ...เหอะๆๆๆ
ด้วยความคิดที่ชาญฉลาด
มือใครยาวสาวได้สาวเอา
ใครมือสั้นเอาเถาวัลย์ต่อเข้า...
ความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับตนเอง
หากตนเองไม่รู้ว่าโง่แล้ว
ทำให้ผิดแผนไปได้...
นั่นแหละน่าสงสารตัวเองนัก
ในสถานการณ์ที่มีการเปลี่ยนแปลง...
.ความโง่ย่อมเกิดขึ้นได้กับทุกคน
ใครเพลี่ยงพล้ำ คนอื่นซ้ำเติม....
นั่นคือเพราะเราไป "โง่กับเขา"
คือ "โง่กับเขลา"
ของเราที่กล้าลองดีลองของ
ที่เขาเรียกกันว่า "สุ่มเสี่ยง" นั่นเอง...
คนโง่ชอบสุ่มเสี่ยงเพื่อให้รู้
เพราะยังโง่อยู่
ผิดกับคนฉลาดที่เชื่อฟังครูสอน
คอยดูไม่ปล่อยความโง่
ของตนเองออกมา....อวดเก่งอวดฉลาด
เหมือนคนอ่อนแอเอาความก้าวร้าว
ของตัวเองมาปิดปิดความอ่อนแอน่าแหละแอนว่า
เพราะมีความโง่อย่างที่คนอื่นมิรู้ได้
มิคาดถึง เรียกว่า "โง่ชั้นสูง"
เพราะ อะไรที่มันอยู่สูง
ตกลงมาจะเจ็บ
ตกลงมาเลยเอาความโง่ลงมาด้วย....
นักบริหารที่ชาญฉลาด
ก็ผิดพลาดกันแทบทุกราย
เพราะ"ความโง่ชั้นสูง" นั่นเอง
ที่นี้ เลยมาคิด เอ... แล้วเราละ
โง่แบบไหนกันเล่า...
โง่แล้วทำ ทำเพื่อรู้
รู้ยังไม่แจ้ง มันก็ยังโง่อยู่
ก็ทำต่อไป... นี่เรียกว่า "เบาปัญญา"
นี่ต้องทำมากๆ มันถึงจะรู้แจ้งเห็นจริง
โง่แล้วทำ ทำจากอดีตคือเอาบทเรียน
หรือประสบการณ์ในอดีต
ที่ทำมาคิดรู้ รู้แล้วยังมิแจ้ง
นี่เรียกว่า.... "เขลา"
พอแนะนำอะไรนิดหน่อย
ก็จะรู้แจ้งเห็นจริง รู้ดีไปหมด ไปหมด
โง่แล้วไม่ทำ ไม่ทำแล้วอวดรู้
รู้ยังไม่แจ้ง .......นี่สิที่เรียกว่า
"โง่สมบูรณ์แบบ"
ขี้เกียจคิด เลยมาทำๆๆๆ
ไปดีกว่า ทำจิตใจให้ผ่องใส
เพื่อเปิดใจให้กว้างอย่างสร้างสรรค์
เหอะๆๆๆๆ
สมัยนี้อะไรก็ต้องสร้างสรรค์
เพราะการสร้างสรรค์นี่คือ
การต่อยอดทางความคิด
หรือคิดต่อยอด
อย่างที่งานของเราทำอยู่ทุกวัน
วันนี้มันเดินไปถึงไหนกันแล้ว
และเรามีวิธีแก้ไขปัญหาการทำงานอย่างไร ? หลบ หลีกเลี่ยง เลาะ หรือ เผชิญ
ลองคิดดูว่า ถ้าหลบ คือหนีแล้ว
ยากที่จะเจอความจริง
ลองคิดดูว่า ถ้าหลีกเลี่่ยง
คือละเลยสิ่งที่สำคัญแล้ว
ไปสนใจสิ่งอื่นแทน ยากที่จะเจอความจริง
ลองคิดดูว่า ถ้าเลาะ
คือเลียบๆ เคียงแล้ว ยากที่จะเจอความจริง
ลองคิดดูว่า
ถ้าเผชิญกับความแตกหักแล้ว
ก็ยากที่จะประสาน
งั้นต้องประสานแหละดีที่สุด
คนประสานคน ใจประสานใจ
งานประสานงานบานผสานแบนเง้อออ
ทำอย่างไร ? ไม่รู้ซิ
เพราะเรามันยัง โง่เขลาเบาปัญญา
ตัณหาเยอะ
เหตุเพราะยังมีหน้าที่ที่ยังไม่ได้ทำ
และต้องกระทำอีกเยอะ...
ยังต้องตอบแทนผู้มีพระคุณ
ที่เลี้ยงมาลำพังตัวเองคนเดียว
คงบรรลุได้แล้วแหละแอนนี่
เลยเอามือเขกกระโหลกหนา ...
นี่แนะ เจ็บไหม
เออใจบอกว่าเจ็บ
ใจรับรู้ความเจ็บของร่างกาย
เรียกว่า เวทนา...
เวทนาในกาย คือรูป
เพราะมันเจ็บ
เวทนาในกาย
คือสัญญาเพราะใจ
ไปยึดติดกับกายว่ามันเจ็บ...
พอคิดได้เออ น่าเวทนาจริงๆ
แสดงว่าทั้งร่างกายคือสังขารของเรา
นี่แค่นี้มันเจ็บ เจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ
แล้วถ้าเราแก่เฒ่าลงไป มีโรคภัย
ไม่ยิ่งเจ็บหนักไปกว่านั้นเลยหรือ ?
คิดได้ดังนี้เลยปลง
ปลงกับความโง่เขลาเบาปัญญา
ตัณหาเยอะของตนเอง
ปลงนั่นแหละดี
ทำให้สลด .... ปลงนั่นแหละ
ทำให้จิตใจคิดได้
ปลงมากไปไม่ดีนะเรา
เอ่อจริงทำให้จิตตกประหม่าหรือ วิตก
ปลงเลยคิดว่า เรานะ
เกิดมาก็ต้องตายไปทุกคน
เป็นสัจจธรรมที่ไม่มีใครหลีกหนีได้
จิ๋นซีที่ว่าแน่ ยังพ่ายแพ้ความตาย
พระพุทธองค์ทรงดับขันธ์แล้ว
เรานับประสาอะไร
เอ๊า รู้ไหม ตายอย่างไรนะเรา ?
เอออยากรู้เหมือนกัน
ใครอย่าได้ริทำนะห้ามทำเด็ดขาดนะ
เพราะเราทำแบบคนโง่
ลองเอามืออุดจมูกสัก สิบนาที
ไม่ถึง หนึ่งนาที ก็เริ่มมีอาการแล้ว
คือกระสับกระส่าย
ปริวิตกว่าตูหนอเราจักต้องตายแน่แล้ว ...
เราหนอ
จึงคิดว่าคนเรามีองค์ประกอบ
ด้วยธาตุทั้งสี่ ดิน น้ำ ลม ไฟ
ขาดอะไรไปก็ไม่สมดุลย์กัน

ดิน คือร่างกาย
น้ำคือระบบโลหิตและของเหลว
ลมคือระบบหายใจมะช่ายตดอานนี้ลมพิษ
ไฟคือระบบเผาผลาญ
หรือระบบย่อย
ขาดอะไรไปก็ไม่ได้เลย

เลยมานึกถึงเรื่องตอนนี้
กำลังทุกขเวทนาด้วย
การทรมานร่างกายของตนเอง

ใจมันพาลคิดว่า เอ้ย
ฉันยังไม่อยากตาย... ใน
เมื่ออุดจมูกได้ ก็หายใจทางอื่นได้
เลยหายใจทางปากแทน....เรียกว่า
"ลมออกปาก"

เอ้าลองปิดปากดูด้วยซี
จิตมันไม่อยากตาย
มันก็เคยเกิดอารมณ์
เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวขึ้นมา
เอ้ย หายใจทางจมูกไม่ได้
ปากก็ไม่ได้ หูก็ได้อะ เรียกว่า
"ลมออกหู"

ทีนี้เกิดอึดอัด เริ่มกระสับกระส่าย
กระวนกระวาย เพราะอะไร
เพราะจิตไปจับกาย
ผลสุดท้ายก็พ่ายต่อจิต
เลยเปิดออกหมด....

พอเปิดออกจึงเห็นจริงว่า
ทุกขเวทนาแน่แท้
ทุกอย่างไม่เที่ยง
เลยมาพินิจดูว่า เอ
ที่เรารอดมาได้
เพราะใจนี่แหละ
เพราะจิตที่คิดว่าฉัน
ยังไม่อยากตาย
มันมีอานุภาพขนาดนี้เลยหรือ?

งั้น เราต้องมาแยกให้ได้นะ
ระหว่างกายกับจิต
แยกได้จักเห็นภาพซ้อนว่า
จิตนี่แหละสำคัญที่สุด
เพราะถ้าไปยึดติดในกายแล้ว
มันก็ตายตามกายไปนั่นแหละ....

ตายตามกายคืออะไร?
ก็กายมันตายแล้วถ้าจิตมันเขลา
ไปยึดติดกับกาย
มันก็กระเสือกกระสน
วนเวียนว่ายไปหากายนั่นแหละ...
เพราะกายนี้ตายไปแล้ว
จิตยังติดอยู่กับกาย
มันก็ต้องกระเสือกกระสนไปหากายใหม่อีก
วนเวียนอยู่อย่างนี้ไม่จบไม่สิ้น....
แต่ถ้ามันไม่ยึดติดกับกายแล้ว
มันจะไปของมันโน่น
ในภพภูมิแห่งจิต โน่น นรก สวรรค์ นิพพาน...
แล้วแต่กรรมที่เราบ่มและข่มมา
เท่านั้น

เราเอง ยังมีกิเลสหนาๆ
แบบเราอยู่
ยังไม่รู้หรอกก็รู้แบบคนโง่ๆ.
ที่เราได้กระทำแล้ว....
รู้แต่ว่าถ้าเราละกายได้แล้ว
จิตเราอาจยังให้เกิดตัวตนบ้าง
เกิดรูปขึ้นมา หากสูงกว่านั้น
จิตไม่ยึดติดก็ไม่เกิดรูปขึ้นมา
แต่ถ้ารู้ซึ้งถึงแก่นแล้ว
นั่นแหละ....นิพพาน
อันนั้นเราเองก็ยังไม่รู้หรอกนะ

เออจริง.... ถ้าจิตไม่คิดจะตายแล้ว
มันก็ไม่ตายตามกายหรอก
คงกระเสือกระสนหาวิธีรอด
ยกเว้นแต่กายมันไม่ไหวแล้วเท่านั้น...

พระพุทธองค์
ท่านถึงใช้วิธี "ข่ม" และ "บ่ม"
เพื่อให้งาม
คือเกิดปัญญาหาทางหลุดพ้น อย่างไรเล่า...

ข่มและบ่ม
เพื่อฝึกความเพียร คือ
ความอดทนพยายามอย่างมีปัญญานั่นเอง

เมื่อเราแยกภาพซ้อนของเราได้แล้ว
จักมองเห็นซึ่งธรรมที่แท้ว่า
"ตัวตนมันไม่มี" นั่นเอง

สิ่งนี้แหละที่แอนเองไม่อยากจะพูด...
เพราะเราเองยังข่มและบ่ม
ไม่ได้สักเท่า ไหร่.
เหตุเพราะเรายังมีหน้าที่ นั่นแหละ...

เอ้า...ใครจะเคาะกระโหลกคนโง่เขลาเบาปัญญาอย่างเราก็มาแลกเปลี่ยนกัน....

ฉันคงเหมือนดาวบนฟ้า
เพียงเธอมองมาแทบไม่เห็น
ไม่เหมือนดวงจันทร์ในคืนวันเพ็ญ
ลอยสวยเด่นให้เธอเห็นเต็มตา
ฉันเป็นแค่ดาวดวงหนึ่ง
ในหมู่ดาวซึ่งอยู่บนฟ้า
ไม่เป็นหนึ่งเหมือนดวงจันทรา
หากเธอมองมาคงไม่รู้ว่า..ฉันคือดาวดวงใด
กาลครั้งหนึ่ง......."ไฟ" , "น้ำ" และ "ความไว้วางใจ".......ได้เดินเล่นกันอยู่ในป่า
และคุยกันถึงว่า หากต้องพลัดหลงกันแล้ว....จะตามหากันเจอได้อย่างไร?.....
ไฟ บอกว่า “ให้มองหาควัน เพราะว่าควันอยู่ที่ไหนผมก็อยู่ที่นั่น”
ส่วนน้ำ ก็บอกว่า “ให้มองหาหญ้าเขียว ๆ และดอกไม้ ผมอยู่ตรงนั้นแหละ”
ความไว้วางใจ ... ยิ้มเป็นนัย ๆ ก่อนจะพูดว่า “สำหรับผม พวกคุณต้องไม่ทำให้ผมหลงทาง
เพราะถ้าผมหายไปแล้ว..... พวกคุณจะไม่มีวันได้ตัวผมกลับมาอีกเลย

น้ำนิ่ง
๐ ความนิ่งจริงดีร้าย พอกัน

นิ่งหนุนคุณอนันต์ มีค่า

นิ่งบ่มข่มอาธรรม์ เลิกละ ตนแล

นิ่งดุจน้ำในป่า ไหลลึกคือควร

๐ นิ่งหนักจักพาลไม่ ใยดี

นิ่งเฉยเอ่ยวจี ชอบบ้าง

นิ่งดูลู่ทางลี้ เลี่ยงหลบ ร้อนเอย

เฉยเฉยกรรมมิสร้าง ทางให้ทุกข์หนา

๐ ความนิ่งจริงยังให้ บัวบาน

นิ่งเฉยเคยรู้กาล ก่อนหน้า

นิ่งหนักจักดูพาล ร้ายลึก แม่นแล

เพี้ยงพร่ำคำคมคร่า ชีพยับ ดับสูญ

๐ ความนิ่งจริงยังไป่ ใช่คุณ

นิ่งตอบด้วยชอบหนุน แทนค่า

นิ่งเนืองเฟื้องทำทุน ใจฝ่อ

นิ่งภูดูเสือคร่า ซ้ำทับยับสอง

๐ นิ่งเฉยเชยเช่นปราชญ์ ฉลาดดี

นิ่งโง่ยโสมี ตัวข้า

นิ่งรู้ดูท่าที การณ์บอก

นิ่งหลอกคนแต่หน้า ใจพ่ายร้ายหลอน


ทุกคนลองเอนกายลงนอน
ปล่อยร่างที่เหน็ดเหนื่อยเหยียดยาวไปกับพื้นห้อง

ภาษาโยคะเขาเรียกว่า ศพ
หาช่องว่างเลือกนอนตามอัธยาศัย
ไม่มีคำว่าหัวหน้า ไม่มี

คำว่าลูกน้อง เราเท่าเทียมกัน เพื่อนกันทุกคน.............

หายใจเข้าออกยาว ทำตัวราวกับปุยฝ้าย

ร่องรอยไปตามใจที่อยากจะไป............

ให้เวลากับตัวเอง ดูตัวเอง
เราเป็นใคร เราเหนื่อยเมื่อยล้าเพียงใด
วันนี้เรามาดูตัว
เองกันบ้าง ปล่อยตามสบาย
ปล่อยไปตามอารมณ์ความรู้สึก
ที่อยากจะไป อยากจะเป็น
อยากไปไกลแสนไกลตามใจในนาทีนี้
ไม่มีการห้ามกัน
หลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน
เราไม่เคยมีเวลาอย่างนี้เลย
มันยอดเยี่ยมมาก
เป็นความสุขที่บอกไม่ถูก
หลายคนเรียกพวกเรา สธ.ว่า
ชาวสาระทุกข์
ก้อคงไม่ผิดนักเพราะมันเรื่องจริง
ใครอยู่ที่ไหนไกลแสนไกลเราก้อรู้จัก
รู้ลึกไป
ถึงครอบครัว
ใครเจ็บใคร่ได้ป่วย
เจ้หมวยคลอดลูกเราก้อตามไปดู
สาระพัดเรื่องพวกเรา

ก้อแบกมันไว้
มือทั้งสองก้อหอบหิ้ว
เต็มไปด้วยสาระทุกข์อย่างว่าแหละ
ความเครียด
ต่างๆนาๆหนักทั้งบ่าล้าทั้งมือ
ตอนเรียนจบใหม่
สีหน้าท่าทางก้อดูสวยดีแต่ไม่รู้อะไร
พอได้ทำงานเท่านั้นแหละก้อ
ไม่รู้ความหล่อความสวย
หายไปไหนหมด
เหลือแต่ใบหน้าอัน
เหี่ยวหดตามๆกัน
สงสารตัวเองจัง แต่ก่อนนะ

แต่ละวัน
เราก้อสนใจกันแต่ว่า
ใครจะเจ็บใครจะป่วย
จะช่วยฉีดยาทำแผล
ต้องหยอดยากันหรือยัง
พอพักก้อนึกถึงภาระงาน
ทางบ้านที่รออยู่
ต่อสู้กับงานและตัวเอง

จนดึกดื่นก้อหลับไป............
วันแล้ววันเล่า.........
เราลืมตัว แต่ไม่ใช่วัว(ลืม)ตีน

มีใครเคยถามตัวเองกันบ้างหรือเปล่า..............

เราเคยให้เวลากับตัวเองบ้างไหม
แม้เป็นเพียงเสี้ยวนาที

ทุกนาทีที่หายใจเข้าออก
เรารู้ตัวเองบ้างหรือเปล่า
ห้วใจดวงน้อยไม่เคยพักเลย

เราเคยดูแลเขาไหม
เหลียวมองกันสักครั้ง????
เราควรรู้จักตัวเอง
ให้ความสุขกับตัวเองก่อน...
แล้วเราจะมีพลังกลับไปดูแล
ให้ความสุขคนอื่นได้

เมื่อรู้แล้ว...ก็ปล่อยวาง

ผู้ป่วยโรคมะเร็งนั้น
มักจะทุกข์ทรมานใจ
เมื่อทราบว่าตนเองเป็นโรคมะเร็ง
และทำใจไม่ได้
ดังนั้นวันนึงมีพระท่านมาเทศน์
เพื่อช่วยให้ผู้ป่วยได้รู้จักกับทุกข์...
ที่ควรกำหนดรู้...และเข้าใจชีวิตว่า..
.สิ่งที่ท่านกำลังประสบอยู่นั้น
เมื่อกำหนดรู้แล้ว...ก็ปล่อยวาง...
จากทุกข์และให้มองเห็นว่า
การเจ็บป่วยมาเตือนสติ
ให้ดำรงชีวิตด้วยความ
ไม่ประมาท
และรู้จักการกำหนดรู้

พระท่านมองผู้ป่วย
ที่มานั่งฟังเทศน์แล้วพูดขึ้นว่า...
มีใคร?กลัวทุกข์ไหม?...โยม...
การ จะปฏิเสธสิ่งที่มีอยู่ได้อย่างไร?
ความไม่สบายกาย สบายใจ
ทนได้ยาก นั่นแหละเรียกว่าทุกข์
การเกิด แก่ เจ็บ ตาย
การพลัดพรากจากของรักของชอบใจ
ทำให้เกิดทุกข์ ถ้าท่านกำหนดทุกข์ดู
ท่านจะไม่ยอมให้ตัวท่านเอง
เกิดความทุกข์
ที่ท่านทุกข์เพราะท่านไม่เคยกำหนด
ควรละสมุทัย
(ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดทุกข์)
คือความโลภที่มักปิดบังใจ

สิ่งที่พระพุทธเจ้า
ท่านตรัสรู้นั้นคืออะไร?
โยม อริยสัจ 4 มีทุกข์ สมุทัย นิดรธ มรรค ค่ะ(แม่ชีท่านหนึ่งตอบ)
ถูกต้องโยม
โยมเคยลองคิดบ้างบ้างไหมว่า
ความโกรธนั้น
ทำไมไม่เป็นโรค(มะเร็ง)บ้างเลย
ความหลง(ในเรื่องต่างๆ)
ก็เช่นกัน
มะเร็งมันเกิดขึ้นที่กายของโยม...
แต่โยมก็กำลังพยายามให้มัน
ไปเปิดสาขาใหม่ขึ้นที่ใจของโยม
เพิ่มขึ้นอีกและยังเพิ่มเฟรน์ชาย์
ให้คนรอบข้างอีก

การกำหนดรู้คือสิ่งที่ย้อนเข้ามา
ดูภายในตัวเอง
ซึ่ง เราไม่เคยกำหนดรู้เลย ...
ทุกคนลองหลับตาดู
แล้วมองย้อนกลับมาดูข้างในตัวเอง
โดยเริ่มดูที่ร่างกายตัวเอง
ทั้งภายนอกและภายใน
ลองดูย้อนขึ้นข้างบน
แล้วย้อนลงข้างล่าง
ดูข้างหน้า...
ดูข้างหลัง...
ดูความเป็นอนิจจัง...
จนได้เวลาพอสมควร
ก็กำหนดรู้ก่อนออกจากสมาธิ
ทำบ่อยๆก็จะทำให้ทุกข์เบาบางลง

พระท่านได้เทศน์
เกี่ยวกับพระราม-พระลักษณ์
ในเรื่องรามเกียรติ์ว่า
พระลักษณ์เป็นร่างกาย
พระรามเปรียบเหมือนจิตใจ
ซึ่งต้องต่อสู้กับทศกัณฑ์
โดยมีหนุมานมากำหนดลม
(ลูกพระพายโดนลมแล้วจะฟื้น)
หนุมานได้เอากล่องดวงใจ
มาให้พระรามแผงศร
แล้วหนุมานก็ขยี้จนทศกัณฑ์ตาย...
ทุกข์เราก็เช่นกัน..
.เปรียบเหมือนต้องฆ่า
กิเลสก่อนคือฆ่าที่ใจ
มีสติเหมือนหนุมาน
ดูกาย ดูใจ ไม่ให้เกิดทุกข์

โยม...
ความโลภ..
.ความหลง...
ไม่เป็นมะเร็ง
แต่ร่างกายเป็นมะเร็ง
จะป่วยหรือไม่ป่วย
ก็ต้องเสื่อมลงเป็นธรรมดา
ดังนั้น...ใจ...สำคัญที่สุด...
สามารถฆ่าความโลภ โกรธ หลงได้

ให้ถือเสียว่าการป่วย
เป็นลาภ...นะโยม
จะได้มีเวลาปฏิบัติธรรมดูทุกข์
ตัดทุกข์ที่ใจนี่แหละ
มะเร็งตัดแล้วก็ยังมีความทุกข์
กับร่างกายอยู่
ดังนั้นต้องมีสติให้เห็นกาย
รู้อนิจจัง ทุกข์ขัง อนัตตา
เช่นความโกรธนั้น
เปรียบเหมือนมีดกรีดในใจ
เมื่อนึกถึงทีไรก็เหมือนนำมีดคนอื่น
มาปักใจตัวเองอีกโดยมือของตัวเอง
ไม่ใช่ คนอื่น
เขาทำเราโกรธแค่ครั้งเดียว
แต่เรากลับนำมาฉายอยู่ในใจ
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ดังนั้น...การทำร้ายตัวเองให้เจ็บ...
ควรสงสารตัวเองบ้าง
แล้วกำหนดละ...ซะ
ให้แผ่เมตตาให้ตัวเองเถอะ
ซึ่งการทำให้ตัวเองเจ็บนับครั้งไม่ถ้วน
ทั้งความโกรธ พยาบาท อาฆาต
สงสารตัวเองให้เลิก...ซะเถอะ
การเกลียดเขามาก..เท่าไหร่?
แล้วความคิดนั้นก็กลับมาอยู่ในใจอีก
จงสงสารตัวเอง ...เมื่อท่านรู้แล้ว..
.ก็ปล่อยวาง...นั่นแหละ...คือทุกข์
ที่ควรกำหนดรู้

* มีธรรมในใจ...
บุญก็มาเอง...
นันทิกาญจน์ บุณยงามปรีดี

"น้ำทุกหยดมักมีต้นน้ำ"
แต่น้อยครั้งที่น้ำหยดหนึ่ง
จะไหลหวนทวนสู่ต้นน้ำ
แม้กระทั่งน้ำตา
ที่กลั่นมาจากความรู้สึก
ก็ไม่อาจทวนกลับไปสู่ตา
ที่มันหลั่งมาได้
ไม่มีใครที่ไม่เคยหลั่ง
"น้ำตา" และไม่มีน้ำตาที่หลังไป
แล้วเก็บใส่ขวดไว้เป็นของที่ระลึก
ในตู้โชว์ ส่งให้คนที่เรารัก
เพราะมันมีไม่มาก
มากจนที่เราทำอย่างที่คิดได้
มีโอกาสได้พบกับ
"ผู้กล้าและแกร่งเรื่องชีวิต"
เขาต่อสู้กับชีวิตที่
ไม่มีร่องรอยแห่งความระทม
สะอื้นและท้อแท้
ชีวิตผู้กล้าหลายคนลืมคำว่า "เจ็บ"
และลืมว่ายังมีน้ำอีกอย่างหนึ่ง
ที่กลั่นมาจากใจ มีค่ามากกว่าสิ่งใด
นั่นคือ "น้ำตา"
บางคน"หลั่งน้ำตา
แทบเป็น สายเลือด"
เมื่อมีสิ่งมากระทบ
อ่อนไหว อ่อนแอ
และไม่สามารถบังคับบัญชามันได้
มันช่างพรั่งพรูมากับเสียงสะอื้น
มันเจ็บมาก
มากพอกับโดนมีดกรีด
และเจ็บที่ไม่สามารถบอกใครได้
ว่ามันเจ็บปวดสักแค่ไหน
เมื่อสิ่งนั้นมากระทบ
วันนี้หากนึกถึงมัน "น้ำตา"
และความเศร้าจะเข้ามาเยือนในไม่ช้า
น้ำทุกหยดมักมีต้นน้ำ "น้ำตา"
ก็ มักจะมีต้นเหตุ
หมั่นตรวจดูต้นเหตุอย่างรอบคอบ
ใช้ความชาญฉลาด
ที่ได้เล่าเรียนมา
นำประสบการณ์ที่เข้มแข็ง
นำบทเรียนจากคนรอบข้าง
จากหนังสือ บทกวี
และสามัญสำนึกของเรา
มาลบล้าง"น้ำตา"
และความรู้สึกเหล่านั้น
เมื่อทำใจได้
ปลงชีวิต กล้า เข้มแข็ง"น้ำตา"
ก็ เดือดหายไปโดยไม่รู้ตัว
จงลืมในสิ่งที่ควรลืม
และจงจำในสิ่งทีควรระลึกถึง
และพึงระลึกเสมอว่า
"น้ำไม่เคยหวนสู่ต้นน้ำ"ยกเว้น
น้ำตกที่เราทำขึ้นมาเอง

แอนคิดว่านะ
เวลาที่มีคนมาโกรธเรา
มาด่าเราพูดกับเราไม่ดี
หรือคิดไม่ดีกับเรา
เราไม่ควรจะโกรธหรือด่าตอบนะ
แต่เราควรจะสงสารเขา
เพราะเขาคงมีทุกข์
ถ้าเขามีความสุขเขาต้องคิดบวก
พูดแต่สิ่งดีดี
คิดดีแสดงออกมาดีสังเกต
ได้จากแววตา
แต่เพราะเขาคิดลบ
เขาจึงมีทุกข์
เขาจึงแสดงเช่นนั้นออกมา
เราควรจะสงสารเขานะ
อย่าไปโกรธเขา
เขาต้องมีความทุกข์อยู่ในใจแหละ
ไม่งั้นเขาไม่แสดงไรพูดไรที่
ไม่ดีออกมาหรอก
ควรจะยิ้มให้เขานะ

การที่คนเขาเรียนสูง
ไม่ได้หมายว่าจะควบคุมตัวเองได้
หรือรู้ไปหมด
เก่งไปหมด ดีไปหมดทุกอย่าง
ไม่มี
แต่บางคนนะอาจพัฒนา
แค่การศึกษา
แต่ความคิดเขายังไม่ได้พัฒนา
การพัฒนาความคิด
ต้องคิดได้ด้วยตัวเอง
รับรู้แต่ไม่คิดได้ก็แค่รับรู้
จึงใช้ความรู้มาใช้ในทางที่ผิด
มาทำร้ายตัวเอง
โดยที่ความคิดเขาไม่ดี
เขาก็เอาความรู้มาเป็นอิทธิ
ในความคิดที่ไม่ดีคือจบหมอ
อยากเป็นหมอก็ฆ่าหั่นศพ
แต่ถ้าเขามีความคิดที่ดี
ยิ่งมีความรู้ก็ยิ่งเอาความรู้
มาใช้แต่ในทางดีดี
แต่เราจะหาเจอได้ไงเล่าที่พัฒนา
ทั้งความคิดและการศึกษา
การที่คนเรา หาอะไรก็ได้อย่างนั้น
ไม่มีหรอกออกทะเลจะได้กวาง
หาไรได้อย่างนั้น
การที่เขาจะรู้ว่าเราหาอะไร
ดูจากการแสดงออกของเรา
เราแสดงออกดีก็จะเจอ
แต่คนที่ดีดี
แต่ต้องดีจริงนะ
ไม่ใช่ตบตาว่าตัวเองดี
เพราะอะไรที่มันไม่ออกจากใจ
มันไม่เนียน
เขารับรู้ได้ด้วยใจ
อะไรที่ไม่ใช่ตัวตนมันทำได้ไม่นาน
และไม่ดี
เขาคนนั้นจะรับรู้ได้จะจูนถึงกันเอง
จะเข้ากันได้
ถ้าเขาเห็นว่าคุณต้องการแค่สนุก
ก็ให้แค่ความสนุกน่ะแหละ
เหมือนจิ๊กซออยู่ที่เราจะ
เลือกเป็นภาพที่สวยงาม
ดูแล้วสบายตาหรือสวย
แต่ดูแล้วหดหู่
หรือไม่สวยแล้วยังดูไม่มีความสุข
อยู่ที่คุณ
ถ้าคุณเลือกภาพของคุณ
ได้แล้ว
นั่นแหละ
คุณจะมีจิ๊กซอตัวเดียวกัน
ภาพเดียวกันมาเติมเต็มเอง
มันจะลงล็อกของมันพอดี
ถ้าเป็นภาพที่ไม่ใช่ใส่ไป
ก็ต้องถอดออก
เพราะมันเป็นภาพไม่สมบูรณ์
แต่ระวังนะเขาอาจแสดงตัวว่า
เป็นภาพอย่างคุณแต่ไม่ต้องกลัว
ไม่ใช่คือไม่นาน
อยู่ไม่ได้หรอก
ต้องเหมือนกันเท่านั้น
เลือกภาพเอาเองนะคะ

แต่บางคนเขาไม่มีโอกาส
ได้พัฒนาทางการศึกษา
แต่ความคิดเขาพัฒนา
อยู่ตลอดเวลา
เขาก็เป็นคนดี
ถ้าขยันด้วยแล้ว
จากไม่มีอะไรเขา
ก็อาจจะรวยได้
สังเกตุป่ะ
เวลาที่ดูลูกๆออกมา
ลูกคนรวยจะเอาแต่ใจ
คือแสดงออกแย่ๆ(ไม่ทุกคนนะ)ส่วนมาก
แต่ลูกคนจนจะสู้ชีวิต
และมีความคิดีดี
เพราะคนที่รวยตามใจลูก
เลี้ยงด้วยเงิน
แต่ไม่เลี้ยงด้วยความคิดดีดี
เลี้ยงด้วยการศึกษาเท่านั้น
พาเข้าวัดทำบุญ
ก็ได้แค่ทำทานอ่ะแหละ
ใจมันไม่ทานอ่ะ
สู้คนที่ให้น้อยแต่ด้วยใจ
ไม่ได้
ข้าวหลุดจากมือให้ทดได้กิน
ก็เป็นบุญแล้วนะ
แต่อย่าไปฆ่ามันนะ
นั่นหลอกฆ่า
เวลาที่กินข้าวตามร้าน
ก็นึกถึงหมาที่มันอยู่
ข้างทางบ้าง
ที่มีแต่คนไล่มัน
ไม่เหมือนหมาไฮโซ
ที่มีคนคอยประเคน
หมาก็ได้ใจ
เลือกกินอิก
หมาข้างทางมันไม่เลือกหรอก
ห่อมาให้มันบ้าง
คิแถึงมันบ้างนะ
เชื่อแอน
แล้วจะเป็นบุญ
แต่คนจน
นอกจากจะจนแล้ว
มันทำให้เข้มแข็ง
และอดทนไง
ยิ่งถ้ามีความคิดดีดีแล้วนะ
ยิ่งไปได้สวยเลย
ปลูกกันเข้าไปความคิด
แต่คนจนส่วนมากเป็นภาคอีสาน
แอนนี่ก็เป็นคนอีสานครึ่งนึง
โตจากที่นั่น
พ่อเป็นคนเพชรแม่มหาสารคาม
เขาถึงได้บอก
เด็กบ้านนอกซื่อๆ
(ไม่ทุกคนนะบางคน
ร้ายกว่าเด็กในเมืองอีก)
เพราะอะไรเพราะเขาจน
แล้วเขาอยากมีอยาก
ได้เลยกลายเป็นคนเลว
เพราะไม่ได้พัฒนาความคิด
อิกนั่นแหละ
ที่ซื่อเพราะไร
เพราะการไม่หวังร้ายคิดร้ายกับใครไง
เลยถูกมองว่า
ซื่อๆ
แต่เขาอาจจะมีความคิดีดีอยู่ในใจก็ได้
แต่บางคนชอบใช้สิ่งดีดี
มาเป็นอุปกรณ์
ใช้ความซื่อเพื่อตบตาแต่ข้างใน ---ซั่ว (ช)
แหะๆๆๆ

แอนนี่เคยได้ยินมาว่าคุณ
อยากเป็นส่วนหนึ่งของสังคมหรืออ
ส่วนเกินของสังคม
ได้เกิดมาทั้งที ทำดีให้ได้นะ
แอนเอาใจช่วย
แค่มีความคิดอยากทำดีก็ดีแล้ว
ต้องออกมาจากความคิดก่อน
แล้วต้้องตามด้วยออกมาจากใจ
เพราะเราตายไปทำดีไม่ได้นะ
สวดมนต์ไม่ได้นะ
ทำดีตายไปก็สบาย
เหมือนเรียนดีดีสูงๆในเมืองมนุษย์
จบมาก็สบาย
แต่ความดีเราก็ทำได้ตอนเป็นมนุษย์
เหมือนกันการเป็นมนุษย์นี่ดีแท้
เพราะไร เพราะทำดีได้
แม้บางทีพิกลพิการแต่ถ้าใจ
ไม่พิการล่ะก็ สวยย
แต่ถ้าบางคนร่างกายดี
แต่ใจพิการ
เปลี่ยนได้นะ
ถ้า่เรายังยึดติดกับสิ่งของภายนอก
หลงในทรัพย์
หลงในกายตัวเอง
แม้ไม่สวยก็หลอกตัวเองว่าสวย
และหลงในมัน
สวยที่ใจดีกว่านะดีที่ความคิดก่า
เพราะคนเราคิดว่ามันเป็นความสุข
มันไม่ใช่หรอก มีมาก็ดับไปไง
เอ๊า
แล้วอยากมีความสุขแบบไหนหละ

อยากมีความสุข 3 ชั่วโมง ให้ตั้งวงดื่มเหล้า/เม้าท์
อยากมีความสุข 3 วัน ให้ใส่เสื้อใหม่
อยากมีความสุข 3 เดือน ให้มีแฟนใหม่
อยากมีความสุข 3 ปี ให้ปลูกบ้านใหม่
อยากมีความสุขตลอดไป ให้รักษาสุขภาพ
เพราะคุณคิดว่ามันเป็นความสุขที่แท้จริง
ความจริงมันไม่ใช่นะ
คนที่ฉลาดเวลาทุกข์ใจอ่ะ
เขาคิดถึงพระสงฆ์นะเข้าวัด
แบบเดินเข้าไม่ต้องนอนเข้า
เพราะท่านสอนเราได้
แต่คนโง่จะทิ้งตัวเองลงเหว
แห่งความทุกข์คือไปดื่มบ้าง
เที่ยวสำส่อนบ้างประชดไง
เหอะๆๆๆๆ
บางทีนะ
เพราะแอนเป็นคนที่เคยดิ่งลงเหวมาแล้วไง
แล้วดึงตัวเองขึ้นมาจากเหวเองได้
เหมือนจะเก่งเนอะ
แต่ไม่ใช่หรอก
นานเหมือนกัน
แต่แล้วคนที่เขาอยู่ข้างล่าง
เหมือนเราเคยเป็นอ่ะ
เขามาขอ
ความช่วยเหลือจากเรา
ให้เราดึงเขาขึ้นไป
ทีมีทั้งอยากขึ้นจริงๆ
และอยากขึ้นแต่ปาก
แต่ตัวยังดิ่งลงใจยังดิ่งลง
ตามเนื่องจากว่า
ถ้าเราจะดึงเขาขึ้นมาได้เนี่ย
เราต้องใช้ใจก่อนเอาใจ
แอนนี่เนี่ยแหละไปใส่ใจเขา
ว่าถ้าเราเป็นเขาเราทุกข์แบบนี้
เราอยากให้เขาดึงเราแบบไหน
และดึงแบบไหนจะดีสุดเขา
ถึงจะขึ้นมาได้และไม่โง่ลงไปอิก
ที่เหมาะที่ควร
แต่ด้วยความที่บางที
แอนอ่อนแอไงมันก็มีบ้างอานะคนเรา
แอนเลยตกลงไปด้วย
แต่คนที่เคยตกแล้วขึ้นได้
ถ้าเขาขึ้นได้จริง
ไม่ว่าใครจะฉุดหรือเขาจะตกเอง
เขาย่อมขึ้นได้อยู่แล้ว
อยู่ที่ว่าจะกี่วันตกลึกแค่ไหน
เห็นป่ะบางทีแอนเศร้าแอนร้องไห้
นั่นแหละตกแล้ว
ตอนนี้แอนขึ้นมาได้แล้ว
แอนถึงอยากจะเตืออนทุกคนไง
ไม่อยากให้ใครมีความทุกข์
เหมือนที่เราเคยเป็นมา
ไม่ใช่คนดีนะ
ไม่ใช่แม่ชีแม่พระนะ
แต่คุณรับรู้ได้ด้วยใจ
ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก
ว่าจุดประสงค์ของแอนคือไร
คนดีคิดได้ไม่จำเป็นต้องบวช
บางคนบวชจนเป็นเจ้าอาวาส
ฟังอ่านเขียนทุกวัน
ยังคิดไม่ได้เลย
ยังเอาวัดเป็นที่ทำ(ซั่ว)อิก
ยังทำซั่วๆ อยู่
ถ้าเราตายไป
เรายังยึดติดกับกายร่างกาย
เราก็จะวนเวียน
อยู่กับกายตายซ้ำตายซาก
ยึดกับสิ่งของเสียดาย
ก็จะกลายเป็นปู่โสมเฝ้าทรัพย์55555555555555555+
ขำแฮะ
คิดได้ไงวะ
น่านแหละไม่ใช่แพร่
แพร่หวัด2009จะหมด
ภายในสองเดือนนี้แล้ว
เพราะมันจาสองพัน10 และ
จะเอาฮามะเนี่ย
ความสุขที่แื้ท้จริง
แอนจะบอกให้นะ

เพราะแอนกำลังพยายามทำอยู่
มันเป็นสิ่งที่ดี
แอนก็ฟังมาเยอะเหมือนกัน
ฟังทั้งรู้และไม่รู้ฟังหมดแหละ
แล้วเราจะกลายเป็นคนไม่โง่
แต่คนโง่ไม่ยอมรับฟังใคร
บอกว่าตัวเองรู้อยู่แล้ว
ไม่ต้องมาสอนก็จะไม่มี
ใครกล้าบอกอะไรเขา
เพราเขาจะคิดว่าคุณรู้อยู่แล้ว
และเขาจะกลายเป็นคนโง่สมบูรณ์แบบ
ทางความคิดดีดี
ที่จะบอกคือ...
คือการไม่ยึดมั่นถือมั่น
ไม่ยึดติดกับอาไรท้างน้านนนน
ปลงอ่ะปลง
ไม่รัก รักได้แต่ต้องเป็น
ฟามรักที่ไม่แฝงด้วยความใคร่
ไม่โลภไม่โกรธและไม่หลง
และเราจะนิพพานนิพพานคือ
ไม่ต้องมีใครมาทำอะไรกันยึกๆๆ
แล้วเราเกิดมา
เราไม่ต้องเกิดมาเพราะสิ่งๆนี้
มนุษย์เกิดมาจากอะไรอ่ะ
กาม วิญญาณ กรรมถูกมะ
ความใคร่และกามารมนะ
และวิญญาณแอ่น กรรม
หรือกามนั่นแหละ
ถ้าไม่มีกามก็ไม่เกิด
ไม่มีกรรมก็ไม่เกิด
ไม่มีวิืญญาณก็ไม่เกิด
ถูกมะ ถูกมะ
มีไม่ได้ก็ไปฉีด
กามอยากได้
กามอยากมี
อยากมีใร
มาดึงห่วงไว้ไง
อยากมีห่วงว่างั้น
ตายไปก็ห่วงอยู่ดี
ปลงไม่ได้ซักที
แอนเนี่ยแหละข้อนี้แหละ
ห่วงยาย ที่เรียกว่าแม่เนี่ยแหละ
ที่เรียนอยู่เนี่ยเพราะห่วงยาย
อยากตอบแทนพระคุณ
ที่เลี้ยงมาแค่นั้นแหละ
นิพพานคือความสุขที่แท้จริง
สุขด้วยใจแต่ไม่มีร่างกาย
ไม่มีวิญญาณ
ไม่มีตัวตน
สุขที่หาใดเปรียบไม่ได้
มีผู้คนสรรเสริญเหมือพราะพุทธเจ้า
เราเป็นชาวพุธอ่ะ
ดีแค่ไหนแล้ว
รู้จักคำว่านิพพาน
ศาสนาอื่นก็ดีนะ
ดีหมด
ขอแค่ทำดี
แบ่งทำไม
ไม่มีศาสนาก็ทำดีได้
ที่เขามีศาสนา
เพราะอยากให้คนทำดี
เพราที่เดียวที่จะนิพพานได้
สุขที่แท้จริงได้
คือเมืองมนุษย์เท่านั้น จริงๆ
แล้วเราจะต้องเกิดแล้ว
ตายอีกกีรอบถึงจะคิดได้
ว่าควรอยากนิพพาน
ต้องตายแ้ล้วเกิดอีกกี่รอบ
เกิดสมบูรณืก็ดีแล้ว
ต้องจนก่อนหรอทุกข์ก่อนหรอถึงจะคิดได้
หรืออยากยึดติดกับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
ร่างกายเราก็ไม่มีจริงนะสิ่งของก็ไม่มีจริงนะ
มันเป็นภาพลวงตา
ให้เราลุ่มหลงในมัน
และยึดอย่างนี้ไม่ไปไหน
อยู่แต่เมืองมนุษย์เนี่ยแหละ
แล้วแต่เวรแต่กรรมจะได้เกิดเป็นอะไร
ทำดีได้ขึ้นสวรรค์นิดเดียว
ก็ตกป๊อก ลงมาและ
เห้อ
ไม่จบไม่สิ้น
ทุกคนคะ
เรามารวมหัวกันที่จะหลุดพ้น
จากของที่มีแล้วดับดีกว่านะ
ร่างกายเราแค่เราอาศัยสิ่งของเน่าเฟะอยู่
ไม่มีใครเถียงหรอกว่าตับเธอสวย
ใส้เธอน่ารักนะ
มีแค่ผิวหนัง
และเครื่องสำอาง
มาเป็นสิ่งห่อหุ้มความน่าเกลียดเอาไว้
ก็เท่านั้น
เหี่ยวแล้วก็ไปดึง
ตาไม่โตก็ไปเอาตาสีนั่นสีนี่มาแปะ
เขามองเห็นแต่ภายนอกไง
แต่เขามองไม่เห็นพระธรรม
ตายังบอดอยู่ว่างั้น บางคน
ทุกคนแหละเฉพาะที่คิดยังไม่ได้
ยังตาบอดอยู่หลายคนเลย
แอนนี่เป็นคนพูดตรงหน่อยนะ
ต่อให้โด่งดังแค่ไหน
ถ้าไม่ทำความดี
ต่อให้ตายไป
เขาก็พูดถึงแต่ร้องเพลงเพราะเนอะ
แสดงดีเนอะ
แค่น้านนนน
ให้เขาพูดถึงเหมือนพระพุทธเจ้าสิ
ที่มีคนกราบไหว้ด้วย
ทำรูปปั้นมาเพื่อกราบไหว้
กันผีด้วย
55555555555555555+
ผีอยู่ในใจเราเนี่ยแหละ
น่ากลัวกว่าผีอีก
ใจเราคิดเนี่ยแหละ
คิดให้น่ากลัวแค่ไหน
ก็น่ากลัวแค่นั้นแหละ
ถูกมะ ถูกมะ
เรียนได้ต้องคิดให้ได้ด้วย
สิ่งของทำให้กายไม่ทุกข์
แต่ถ้าใจทุกข์ของก็ช่วยบ่ได้
เนอะๆๆๆ
เรารักเขาคือเราเห็นเขา
มีความสุขกับใครก็แล้วแต่ที่
ไม่มีเราอยู่ด้วย ได้
แต่ถ้าเขาต้องมีความสุข
โดยมีเราอยู่ด้วยเท่านั้น
คือ คุณรักตัวเอง


ทุกอย่างที่พิพ์มา


ออกมาจากใจแอนนี่ล้วนๆ
ลองเอาไปคิดดูนะคะ
จากใจ
เด็กบ้านนอก


ทะเลาะกับเมีย เพลียที่สุด
ทะเลาะกับผัว ปวดหัวที่สุด
ทะเลาะกับแฟน แค้นใจที่สุด
ทะเลาะกับเพื่อนร่วมงาน รำคาญที่สุด
ทะเลาะกับผู้ร่วมประชุม กลุ้มที่สุด
ทะเลาะกับลูกน้อง มัวหมองที่สุด
ทะเลาะกับนาย ฉิบหายที่สุด

อันนี้พ่อสอนมา

คนเราอานะ
พยายามให้เขามองแต่ภายนอก
แต่งยั่วบ้างไรบ้าง
ไม่ได้ว่าใครนะ
แต่.....
ปกปิดไว้บ้าง
เขาก็ไม่ได้ว่าคุณไม่มีดีหรอก
ห่มๆไว้
เก็บไว้แก้ให้คนที่มองใจเรา
มะช่ายหน้าจายยยนา
เขามองที่ใจเขาก็รักด้วยใจ
มองที่นมมองที่เนื้อ
ก็ร๊ากแค่เนื้อๆของคุงน่าแหล๊ะ
ถ้าเขารักคุณแบบนั้น
รักที่ใจและทำถูกต้อง
เพราะรักด้วยใจแล้วไม่มีวันเบื่อ
ถ้ารักด้วยเนื้อเบื่อง่ายจะตาย
ถ้าเขารักด้วยใจเขาต้องทำถูกต้อง
และความเหมาะสมและถูกต้องตามมา
เวลานั้นแหละ
แก้โลด

แอนนี่ก็แต่งตัวเหมือนกัน
ไม่อยากโซม
อยากดีทั้งร่างกายและที่สำคัญใจต้องดีกว่า
อยากให้สนใจนะ
เพราะเขาสนใจเราแล้ว
เขาต้องอยากรู้จักเรา
เมื่อเขารู้จักว่าเราเป็นจิ๊กซอภาพไหน
นั่นแหละ
ถ้าเขาเป็นภาพเหมือนเราเขาต้องสนใจภาพเหมือนๆกันอยู่แล้ว
เราก็จะได้รู้ไง
ว่าเราคุยกับจิ๊กซอภาพแบบไหนอยู่
บางทีเราอาจเปลี่ยนภาพเขาหรือ
ให้เขามาเปลี่ยนภาพเรา
อยู่ที่ทั้งสองจะเลือกภาพอะไร
แต่อย่างว่า
เป็นภาพไรก็จะเป็นภาพนั้น
เอาภาพอื่นมาปิด
ทับภาพที่แท้จริงมันอยู่ข้างในนิ
ถูกป่ะ

เราเปิดได้นะ
เปิดใจ
แต่ควรเปิดแต่พองาม
เปิดเพื่อดูภาพที่เข้ามา
เป็นภาพตรงกับเรา
จิ๊กซอที่จะมาเติมเต็มอ่า
เมื่อต่อแล้วจะเป็นภาพที่สมบูรณืได้มั้ย
ถ้าไม่ได้ซักวันไม่เขาก็เรา
จะต้องเอาออกและหาภาพที่
แท้จริงมาแทนอยู่แล้ว

เพลงอ่ะ เราฟังได้นะ
แต่อย่าไปอินตาม
อย่าไปร้องให้ตาม
อย่าเอาเราดิ่งลงเหวตามทั้งๆ
ที่บางทีก็ไม่ได้ทุกข์หรอก
แต่เพลงพาไป
5555+
ความจริงอ่ะเขาร้องไห้เอาเงิน
เขาไม่ได้ทุกข์หรือตายจริงๆ
แต่คนที่ตายและทุกข์ทั้งเป็น
คือคนที่อินไปกับทุกเรื่อง
มีคนเคยสอนแอนว่า
เราควรเป็นหลักที่ปักอยู่บน
รากฐานคือใจและสติของเราให้มั่นคง
ยึดมั่นว่าสิ่งที่คิดดีทำดีอ่ะถูกแล้ว
ขึ้นชื่อว่าดี ไม่มีตกอับ
ซักวันต้องดีสมชื่อ
แต่ถ้าเป็นหลักที่ปักอยู่บนโคลน
ใครด่าก็เอน
ใครชมก็เอน
ใครอะไรก็เอนจนแทบจะล้ม
เจอเพลงเศร้าก็ร้อง
เจอเพลงมันส์ก็ดิ้นยังกะหมา
โดนมดกัดเง้ออออ
คันไง
งิงิ
สรรหาท่าทางมาดิ้นตามเพลง
ดูแล้วน่าขำนัก

หาไรที่มันดูแล้วสร้างสรรค์
พัฒนาความคิดดีกว่า
ดูได้ทุกอย่างแหละหนังเอ็กซ์
ก็ดูได้ดูดี
แต่อย่าตามให้มันมากนัก
เขาพาท่าวิตถารก็ทำตามฝรั่ง
ตกลงมาคอหักตาย
เหอะๆๆๆ ใครเล่าจะเห็นใจ
ทำตามสื่อ
เขาพาทำไรก็ทำพาร้องก็ร้อง
พาฆ่าตัวตายก็ไปจำมา
มะช่ายน่ะหนางนะจ๊ะ
พ่อพระเอกแม่นางเอก
เราเลือกได้หาสื่อที่ดี
เช่นทางสู่ไม่ต้องนิพพานก็ได้
แค่พัฒนาความคิดก็พอ
แล้วคิดดีดีตาม
ก็พอ

ปลายปากพิมพ์
นันทิกญจน์


ปล.พูดไม่มีใครฟัง
มีแต่ไล่ให้ไปบวช
พิมเนี่ยแหละ
คนที่เขาอยากพัฒนา
หรือพัฒนาอยู่แล้วจะอ่าน
อย่างเช่นแอน
ทุกวันนี้ยังอ่านเลย
ที่เขาไม่ชอบเรื่องพวกนี้
เพราะพวกเขา เป็นคนที่
น่าสงสาร
ไห้นะมะช่ายให้ ร้องไห้
ถ้าให้อันนี้น่ะดีแต่ต้องให้ด่ะจายยย
สิ่งตอบรับถึงจาดีคือดีที่ใจเราเองเนี่ยแหละ
มะต้องหวังหรอก
แค่เราได้มีโอกาส
ให้ควรจะดีใจโลด
เหมือนแอนนี่จิ้มๆๆๆๆๆ
ให้อ่านเนี่ย

กะด้วยจายยยยยยยยเน้อ

นันทิกาญจน์ บุณยงามปรีดี
แมว annie.na.ja@hotmail.com

เขารักด้วยเนื้อเมื่อเขาเบื่อเนื้อคุณ
เขาก็ไปหาเนื้อใหม่
มีเนื้อคนเดียวที่ไหนหละ
หาเนื้อใหม่หนังหน้า่ใหม่
เหอะๆๆ
แต่ถ้าเขารักด้วยใจจูนใจ
เหมือนขั้วบวกลบย่อมจูนติด
เมื่อติดใจที่ใจแล้ว
ต่อให้เขาไปอยู่กับเนื้อใหม่
แต่ใจเขาอยู่กะเรามันก็โอเคไม่ใช่หรอ
หรือต้องการเนื้อไม่ต้องการใจ
จะบอก
ใจอยู่ไหนซักวันกายต้องพาไป
หลอกตัวเองได้ไม่นานหรอกคนเรา

ต้องดิ้นรนพาไปแม้ไม่อยากไป
แต่มันมีไรที่ขัดกัน เพราะใจไง
อยู่ที่ว่าให้ใจจริงหรือหัวใจไก่คือใจเทียม
ถ้าให้ใจจริงๆ
ซักวันกายต้องตามใจ
เหมือนสุภาษิตที่ว่า
ใจเป็นขุนหลวง
กายเป็นอีเย็น
เหอะๆๆ


ศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด
คือ ตัวเราเอง
ทรัพย์สมบัติที่มีค่ามากที่สุด
คือ สุขภาพ
ที่ดีทั้งใจและกาย
ของขวัญที่มีค่ามากที่สุด
คือ การให้อภัย
สิ่งที่น่าสังเวชมากที่สุด
คือ ความถดถอย
การกระทำที่โง่เขลาที่สุด
คือ การติดยาเสพติด
สิ่งที่เป็นอกุศลที่สุด
คือ การหลอกตัวเอง


“ก็ขัดแย้งกันบ้างในบางครั้ง
ก็ชิงชังกันบ้างเป็นบางหน
ก็เจ็บปวดกันบ้างเป็นบางคน
ต้องสู้ทนรู้รักสามัคคี
ด้วยไม่มีที่ใดไร้ปัญหา
จึงอุตส่าห์ทนสู้อยู่ที่นี่ ต้องยึดถือ
คุณธรรมนำชีวี
จึงต้องมีความจริงใจให้แก่กัน”
โอวาท ท่านพุทธทาส

คนโง่ ทำงานเพื่อเงิน
จึงได้เงินมาอย่างยากเย็นและมักไม่ได้
คุณค่าอื่นๆของงาน
คนฉลาด ทำงานเพื่องาน
จึงได้ผลงานที่ยิ่งใหญ่และ
ได้เงินมาโดยง่าย
คนเจ้าปัญญา
ทำงานเพื่อหยิบยื่นคุณค่าแก่สังคม
เขาจึง
ได้ผลงานที่น่าชื่นชม เงิน
ชื่อเสียงแลมิตรมหาศาล
ย่อมตามมาเสมอ


ใครชอบใครชังช่างเถิด
ใครชูใครเชิดช่างเขา
ใครเบื่อใครบ่นทนเอา
ใจเราร่มเย็นเป็นพอ

ชอบ
ทำให้เขาชอบก่อน รักเขาให้มากๆ/รักกันๆ
เชื่อ
เมื่อเขาชอบเราเขาจะเชื่อเรา/ทำดีทำถูก
ช่วย
ช่วยเขาก่อนแล้วเขาจะช่วยเราทำงาน
หรือเมื่อเขาชอบเราเขาเชื่อเรา/เขาจะช่วย
เราเองอัตโนมัติ
ทำงาน 20% ได้ผลงาน 80%
ตามกฎพาเรโต

สันดานดิบๆเดิมๆ
อันเป็นสันดารอันชั่วร้ายคือ

เร็วก็หาว่าล้ำหน้า ช้าก็หาว่าอืดอาด
โง่ก็ถูกตวาด ฉลาดก็ถูกระแวง
ทำก่อนถามว่าใครสั่ง ทำทีหลังด่าว่าไม่รู้จักคิด
คนดีถูกถีบไปไกลตัว เอาคนชั่วมาอยู่ใกล้ชิด
เกลียดคนตรง(อย่างแอน)หลงคนคดงอ ชอบกินลูกยอแต่ให้ลูกโยน
หัวตัวเองไม่พอใจ ชอบหัวใหม่ด้วยการใส่หัวโขน
คนดีจึงเผ่นหนีเข้าป่า คนที่เดินอย่าสง่าจึงมีแต่พวกโจร


นันทิกาญจน์ จิ้มดีด

คนเราถ้ามีความจริงใจจริง
ไม่ต้องบอกหรอกว่าขอเบอร์
เพราะอยากจีบ
เพราะนั่นคุณหวังแล้ว
ในความคิดเขาคิดว่าคุณหวังแล้วหละ
หวังเป็นแฟน
ทำไรต้องหวังนั่นแน่นอน
แต่ถ้าคุณฉลาด
คุณควรจะบอกเขาว่า
ถ้าคุณอยากให้เขาดูคุณว่าคุณเป็นจิ๊กซอตัวจริงหรือป่าว
อยากให้เขาพิจารณาคุณควรจะขอเบอร์เพื่อ


อยากรู้จักคุณมากกว่านี้ได้มั้ยคับ
แค่อยากรู้จัก
เชื่อเหอะ
พูดแบบนี้ผูั้หญิงดีดี
เขาไม่ปฏิเสธคุณหรอก
เชื่อแอน

มีลูกได้นะมีคนรักได้นะมีครอบครัวได้นะ
แต่ต้องมีให้เป็นไม่ใช่มีไว้เป็นห่วง
ให้มีห่วงติดตัว
แต่มีเพื่อปลูกฝังสิ่งดีดี
เพราะคนในครอบครัวเรา
พูดกับเขาได้สนิทกว่าคนอื่น
ปลูกฝังได้
ให้เป็นคนดีทำสิ่งดีดี
นั่นก็จะเป็นกุศล
แต่ถ้ามีไม่เป็นก็มีแต่ตกลงไป
ในห้วงความทุกข์


อีกรอบ

นันทิกาญจน์ บุณยงามปรีดี
ชาตะ21ตุลาปัจจุบันยังไม่มรณะจ๊ะ
เพราะยังปลงไม่ได้
555555555+
พยายามๆ

รักทุกคน